Dubbelleven schrijvende moeders

Curator Anneleen van Offel vroeg schrijvende moeders naar getuigenissen over moederschap. De expo loopt heel 2026 in het Letterenhuis in Antwerpen.

Link naar de expo hirer

We betrokken een vervallen herenhuis met zes kamers in Borgerhout. Het lekte aan alle kanten. De talrijke kamers werden als strikt noodzakelijk beschouwd: er zouden kinderen komen, en er zou moeten worden geschreven. Ik koos de kamer in het midden van het huis als mijn schrijfplek. Bij het minste appel sprong ik op. Schrijven was voor mij nooit een eenzame bezigheid. Ik was altijd beschikbaar, slechts een klop op de deur verwijderd. Ik zocht literaire vormen om hiermee om te gaan. Een magnum opus was in mijn hoofd voorbehouden voor iemand zonder zorgtaken. Ik ging op zoek naar projecten die behapstukbaar waren. Ik schreef twee boeken die ik baseerde op bestaande cultuurverhalen, dat gaf houvast. Eén roman ontwierp ik in de vorm van korte verhalen. Een kortverhaal overzien lukte nog net.

Ik schreef samen met de kinderen. Zij dicteerden hun dagboek, en ik stuurde hier en daar bij. Op een of andere manier gaf me dat een voldaan gevoel: ik had die dag geschreven. Ik was een enthousiaste en optimistische opvoeder. Ik heb mijn schrijfwerk nooit interessanter kunnen vinden dan mijn kinderen, dat hielp.

Bij fotoshoots gingen ze mee op de foto. Dat kon niet anders, ze waren deel van mijn schrijverschap.

Mijn enthousiasme wisselde zich af met gemijmer. Ik moest thuis weggaan om een staat van contemplatie te bereiken. Mijn man en mijn ouders hielpen me daarbij. Ik ging schrijven op residentie.

Ik heb me omringd met andere artistieke ouders, in de eerste plaats de vader van mijn kinderen. Dat het voor hen ook ingewikkeld was, was troostend. Door samen te werken werden we niet boos op onze situatie, maar vonden die eerder hilarisch. Dat was een mechanisme om ermee om te gaan, meer niet. Ik behield de indruk dat mijn schrijverschap leed onder mijn ouderschap. Soms had ik daar spijt van, meestal niet.

Anne Provoost