Reizen moet me vermoeien, anders ben ik niet goed bezig

DE REIZIGER door Nica Broucke

12 maart 2005 — DM Magazine

(In deze rubriek polsen we wekelijks naar de reiservaringen van een al dan niet geroutineerde globetrotter.)

Reizen is voor mij dubbel”, vindt auteur Anne Provoost. “Ik verlang naar de vervreemding die het veroorzaakt, maar vind het toch altijd ook laakbaar.

In het verleden was reizen de ultieme leerschool. Toen had je de avonturier, de echte ontdekkingsreiziger voor wie het einddoel was om levend terug te keren. Daarnaast had je de reiziger die op pad ging om zich onder te dompelen. Hij leerde de taal voor hij vertrok en bleef maanden weg. Nu is er vooral de arrogantie van de vakantieganger: ‘Ik wil overal naartoe kunnen, ook naar plaatsen die in principe onbereikbaar zijn.’

Mijn reizen lijkt in niets meer op de manier waarop men vroeger reisde. Ik spreek overal Engels, wil snel ter plaatse zijn, en vertrek goed verzekerd. De vraag die me bij elke uitstap achtervolgt, is of ik daar echt wel moet zijn, en of ik niet te veel sporen nalaat. De industrie van fotografie en toerisme probeert me te lokken naar plaatsen die beter niet zouden worden betreden. Reizen naar steden heeft voor mij de voorkeur. Bezoeken aan de vrije natuur moeten kort zijn, en zonder het verlaten van de betreden paden. Ongerepte plaatsen hoef ik niet te zien, ik bekijk ze wel op een afdruk of een scherm. Ik wantrouw de clichés," hoor ik medetoeristen zeggen: ‘Wat zijn de mensen hier gastvrij!’ dan vraag ik me af waarom we de gastvrijheid zo ophemelen. Onze grenzen zitten potdicht, en toch praten we over gastvrijheid alsof het het hoogste goed is.

DE IDEALE DAG

… is onbeschrijfelijk omdat hij per definitie onvoorspelbaar is. Reizen moet me vermoeien, anders ben ik niet goed bezig. Alles begint bij nieuwsgierigheid. Maar waar ben ik nieuwsgierig naar? Naar de dingen die ik al gezien heb of bv toch naar iets anders?

GOEDE RAAD

Ga in elke stad die je aandoet de voorsteden bekijken, de rafelrandjes van het stadsweefsel. Daar laten de bewoners pas echt in hun kaarten kijken. In Europese steden is dat dikwijls de negentiende-eeuwse gordel, en verder weg zijn dat de bidonvilles en de suburbia. Ook in mijn eigen stad vind ik die plekken het interessantst. Als locatie voor de voorstelling van de letter I (voor het ABC2004-project, NBJ), hebben Antoine Van Loocke en ik een absurde plek gekozen: je komt er niet als je er niet woont, maar toch is het de essentie van de stad.

IK GA NOOIT MEER NAAR…

Geen plaats is oninteressant. Geen plek valt zo tegen dat ik niet de kans zou grijpen om mijn visie te herzien.

VOLGENDE BESTEMMING

Ik heb vier reizen in het verschiet, telkens voor mijn werk, gaande van het zuidelijk halfrond tot de poolcirkel. Ik vertrek met gemengde gevoelens. Maar ik kan niet nee zeggen. Reizen veroorzaakt wrijving, bij mezelf en bij de mensen die ik bezoek. Die prikkeling kan ik niet missen.

WAT IK ALTIJD MEENEEM

Belgische chocolade, zwarte en gevulde, een deel om weg te geven en een deel om op te eten als ik een energiedip heb.