Lezingen

Nieuws
Werk
   -Alle
   -Ebooks
   -Luisterboeken
   -Bewerkt/Verfilmd
   -Vertaald
   -Bekroond

Auteur
   -Biografie
   -Bibliografie
   -Prijzen
   -Interviews
   -Standpunt
   -Dissertaties
   -Favorieten

Audio/Video
Foto's
Contact

Verfilming

Interviewfragment
De Gazet van Antwerpen, 22 september 2001
Martine Cuyt

Wat is er beter, het boek of de film?

Ik weiger boek en film tegen elkaar af te wegen. Elk medium heeft zijn karakteristieken, zijn zeggingskracht. Hoe vergelijk je een song met een beeldhouwwerk? Falling is in de verfilming van Hans Herbots een onafhankelijk, volledig rond esthetisch product. Als het boek zou verdwijnen zou de film helemaal blijven staan.

Het boek weidt meer uit, het verwijst naar het verleden en naar de toekomst zoals een film dat niet kan. Maar een film kan dan weer veel meer invullen over het nu: waar een boek het moet houden op 'een mooi meisje' kan de film een volledige persoonlijkheid neerzetten met één shot. Ineens spelen kleuren een rol, en camerastandpunten, en licht. Wie denkt dat een boek 'voller' is, heeft gewoon moeite om de volheid van een filmbeeld te definiëren.

Zou je na Falling, eventueel geïnspireerd door de technieken en de vondsten van de verfilming, een andere Vallen schrijven?

De film bevat een aantal sprekende vondsten. De herdenkingsplechtigheid voor de joodse slachtoffers, bijvoorbeeld, had ook in het boek goed gewerkt. Daar had ik zoiets van: was ik daar maar eerder opgekomen!

Hoe dicht zitten de acteurs op je personages?

De beelden van de film zijn over mijn eigen beelden heen gaan liggen. Toen ik de personages beschreef, had ik een vage voorstelling van hoe ze eruit zagen, maar alleen in zoverre dat het relevant was voor mijn beschrijving. Als ik zeg dat de auto die in de ravijn stort rood is, dan is dat genoeg, ik hoef niet te weten van welk merk die is. Met personages is dat net zo. Als ik precies wist hoe iedereen eruit zag, zou mijn hoofd vol irrelevanties zitten. En tegen deze tijd zou ik de meeste ervan al lang vergeten zijn. Misschien zit daar de kracht van het filmbeeld: je vergeet het nooit meer. Jaren later nog kun je zeggen: 'Dat herken ik!'