Lezingen

Nieuws
Werk
   -Alle
   -Ebooks
   -Luisterboeken
   -Bewerkt/Verfilmd
   -Vertaald
   -Bekroond

Auteur
   -Biografie
   -Bibliografie
   -Prijzen
   -Interviews
   -Standpunt
   -Dissertaties
   -Favorieten

Audio/Video
Foto's
Contact

Verfilming

Interviewfragment
Evita, juni 2001
Kaat Schaubroeck

Wanneer Anne Provoost de videocassette met de trailer van Falling in de recorder schuift, moet er eerst een cassette uit van de Teletubbies. Het contrast tussen die kinderlijke onschuld en de wreedheid van een aantal scènes uit het verhaal lijkt plots groot.

Anne Provoost: "Ik moet zeggen dat ik zelf onder de indruk was van een aantal scènes in de film, zoals het auto-ongeval van Lucas en Caitlin. Dat raakte me heviger dan als ik het fragment herlees. Voor mij bewijst dat hoe sterk film als medium werkt."

Vallen is niet alleen verfilmd, eerder was het al op toneel te zien, en in Nederland kwam er zelfs een vervolg in het theater. Je hebt er geen probleem mee om je verhaal af te staan?

Anne Provoost: Als je een theaterstuk schrijft, en iemand knoeit met de tekst, dan kun je nooit meer bewijzen dat jouw origineel beter was. Maar het boek is er, en het heeft zijn bestaansrecht, los van het theater of een verfilming. Het geluk wil bovendien dat ik de verfilming heel waardevol vind. Hans Herbots houdt heel mooi de lijn aan van Lucas' val, als een onvermijdelijke neergang.

Heb je door de film nog nieuwe ideeën in het verhaal ontdekt?

Anne Provoost: Ja, juist omdat het een nieuw medium is. Ik ben ook anders naar films gaan kijken. In een roman ben je gebonden aan een ik-perspectief; Lucas kan dus nooit weten wat er gezegd wordt in de keuken van het klooster. In de film kan dat wel: je volgt Lucas een hele tijd, en opeens zoom je in op een ander personage. Dat roept een heleboel vragen op die ingevuld moeten worden: wat gebeurt er dan in die keuken, en waarmee houdt Caitlins moeder zich bezig? In een film wordt het ook saai als je moet laten zien hoe Lucas telkens weer telefoneert naar zijn vrienden die in de stad aan het feesten zijn. Je moet zoeken naar andere verhaalelementen om zijn verveling en frustratie weer te geven.

Denk je dat de filmtaal je ook kan beïnvloeden?

Anne Provoost: Ik hoop van niet. Ik merk dat er een grote waardering aan het ontstaan is voor boeken die heel filmisch zijn. Mensen geven me ook de indruk dat die verfilming de absolute bekroning is op mijn werk. Maar ik weiger dat te aanvaarden. Ik kan honderden sterke films noemen die gebaseerd waren op een zwak boek, en ik ken duizenden prachtige boeken die nooit verfilmd zullen worden. Ik weet dat het ontstellend klinkt, velen vragen bij het horen van deze reactie of ik dan niet blij ben met de film. Maar dat is het niet. Ik vind gewoon niet dat een verfilming het streefdoel moet zijn van literatuur.

Je hebt het filmscenario samen met regisseur Hans Herbots geschreven. Gaf dat je geen zin om samen te werken met andere auteurs, je overbuur Bart Moeyaert bijvoorbeeld?

Anne Provoost: Ik zie me niet schrijven met iemand anders, hooguit met mijn man, omdat wij echt op dezelfde golflengte zitten. Bart en ik waarderen elkaars werk, maar ik denk dat ik naar zijn gevoel te veel woorden gebruik. Ik denk ook niet dat hij zou kunnen leven met de dramatische scharniermomenten die ik nodig heb om te kunnen schrijven. Wellicht is die eigenzinnigheid eigen aan schrijvers. Waarom maken wij bijvoorbeeld geen films? Ik heb gezien bij Hans dat je daarvoor ongelooflijk veel sociale vaardigheid moet hebben, een enorme bereidheid om compromissen te sluiten. Wij hoeven geen rekening te houden met de beperkingen van een budget, of met een actrice die zegt: nee, ik wil mijn haar niet kort. Ik denk dat het geen toeval is dat wij zijn wat wij zijn - mensen die als goden hun karakters zitten te manipuleren. Ik denk dat we ook de neiging zouden hebben elkaar te manipuleren. (lachend) Zéér dodelijk voor een verhaal is dat.