Lezingen

Nieuws
Werk
   -Alle
   -Ebooks
   -Luisterboeken
   -Bewerkt/Verfilmd
   -Vertaald
   -Bekroond

Auteur
   -Biografie
   -Bibliografie
   -Prijzen
   -Interviews
   -Standpunt
   -Dissertaties
   -Favorieten

Audio/Video
Foto's
Contact

Mailverkeer

Bij de publicatie in het Russisch van Vallen vijfentwintig jaar na de verschijning in de Lage Landen

De identitaire kwestie. Jarenlang stond het onderwerp bovenaan de maatschappelijk agenda, nu gelukkig, zij het rijkelijk laat, langzaamaan voorbijgestoken, of in ex equo, met de ecologische kwestie. De twee onderwerpen zullen blijven wedijveren. Toen ik Vallen schreef, werd het begrip ‘identitair’ nog niet courant gebruikt. ‘In mijnen tijd’ moesten we behelpen met woorden als ‘racistisch discours’, ‘fascistische praat’, ‘verrechtsing’. Toen ik het boek vijfentwintig jaar geleden schreef dacht ik dat we nog een tiental jaren met die kwestie bezig zouden zijn. Daarna zou, was mijn vermoeden, het principe van de melting pot beginnen te spelen. Ik heb me vergist: ‘Schild en Vrienden’-effect: “Leerlingen lachen met Holocaust” kopt mijn krant. Jongeren zouden nostalgisch kijken naar extreemrechts, de Nieuwe Orde en collaboratie. De runensymboliek is weer in opmars, met ophemeling van een mythisch Vlaams verleden (inclusief om een of andere reden het beschimpen van klimaatactivisten). De katholieke onderwijskoepel spreekt van een trend.

Vallen wordt in 2020 in het Russisch vertaald, waarom nu nog, waarom pas nu? In Vlaanderen worden lessenpakketten gemaakt met advies voor leraars rond radicalisering. Hoe kunnen we met jongeren nog praten over de identitaire kwestie met behulp van literatuur? Welke metaforen zijn nog bruikbaar?