| Eng | Fr |

Nieuws

Werk

Bewerkt/Verfilmd
Vertaald
Bekroond

Auteur
Optredens
Academisch
Audio/Video
Foto's
Contact

Dimensie

We zijn op deze plek goed aangekomen en niemand heeft gemerkt dat we niet menselijk zijn. We doen alsof we een met hen zijn en gedragen ons zoals zij. Wat ik weet is dat het de mensen ontbreekt aan voedsel, aan groenten, aan bloem. Vlees is erg duur. Ik heb gezien dat er op straat nu en dan wel meel verkocht wordt, maar de prijs is onredelijk. Mensen krijgen een rantsoen, maar dat komt niet altijd als ze het nodig hebben. Wat ze vroeger elke maand kregen, krijgen ze nu om de twee maanden. Zoiets zorgt bij mensen voor stress. Ik zou niet zeggen dat ze verhongeren, maar ze zijn wel ondervoed. De kinderen krijgen niet genoeg melk. Vluchtelingen waarmee ik sprak hadden twee weken lang opgesloten gezeten, onder de trappen in hun huis, zonder elektriciteit of gas. Het water blijft weg omdat het niet meer naar de huizen gepompt kan worden. De scholen waar mensen een schuilplaats zoeken worden met kaarsen verlicht. Het lijkt dus op leven in een tent. Er is een houtvuur en het weinige voedsel wordt gedeeld.

Door de chaos beginnen mensen illegaal stroom af te tappen, wat het netwerk overbelast. Ziekenhuizen moeten overschakelen op dure dieselgeneratoren. Buitenlandse donoren betalen de brandstof. Maar de meeste ziekenhuizen hebben geen noodgeneratoren. Dat leidt tot problemen, want de medicijnen moeten worden bewaard. Ik heb het dan nog niet over couveuses en beademingstoestellen.

Een van de ambulances werd door een tank onder vuur genomen. Bij die aanval werd een dokter gedood en een andere zwaargewond. Bij de laatste moesten zijn collega dokters zijn onderbeen amputeren. Van de twee ambulances is er nu een vernield en de tweede is beschadigd.

Ik weet niet goed wat verder nog te zeggen. Ik heb met de mensen alleen oppervlakkige contacten. Ze willen wel vertellen over wat ze gezien hebben, maar eigenlijk hebben weinig mensen veel gezien, want iedereen verschuilt zich in zijn huis. Het is moeilijk om getuigenissen op te tekenen want iedereen praat door elkaar. Je komt binnen in een kamer met dertig mensen en iedereen kijkt naar jou.

Eén keer zijn we uit onze rol gevallen. We waren in gesprek met andere observatoren. Ze zijn net als wij hier om verslag te doen. Aardlingen waren het, afkomstig uit een continent ver weg, maar die wel al hun hele leven op deze planeet vertoeven. Ze hadden het over de historische dimensie. Dat we de tegenpartij moesten begrijpen. Dat dit leger zo hard toesloeg omdat hun volk nieuw was in dit gebied, en zich moest verweren. Dat ze naar dit land gekomen waren omdat ze daarvoor zwaar waren mishandeld en omdat daarvoor-dáárvoor het gebied aan hen had toebehoord.

Het is toen dat een van ons zich niet kon houden. Het was Twaalf Achttien, reporter Billy, de onbesuisde. Hij stond op en zei: ‘Luistert u eens even. Wij komen helemaal van de planeet Tralfamadore en wij denken in lichtjaren. De volgende keer dat we langskomen is alles op deze aardbol alweer onherkenbaar gemuteerd. Wat wij onthouden is wat wij vandaag zien, niet wat er in jullie minuscule tijdrekening tweeduizend, zestig, veertig of tien jaar geleden is gebeurd. Wat wij in deze tijdsflits zien is een strijd die niet oog om oog gaat, maar oog om wimper. Wat wij in deze regio aantreffen is een volk dat een ander volk isoleert op basis van ras. Op Tralfamadore hebben we daar een woord voor, wij noemen dat racisme. Daar kan een historische dimensie weinig aan veranderen.’

Dat is de enige keer dat we over politiek hebben kunnen praten. De andere gesprekken die ik hier hoor bestaan altijd uit dezelfde vragen: is iedereen okee? Is je familie veilig?

Wat de mensen doen is niet zo interessant: ze zoeken eten, vragen zich af waar ze het beste kunnen slapen, ze ruimen op. En ze tellen, zoveel doden op die plek, zo veel gewonden op de andere. Vergeef me dus dat ik zo weinig vertel, de mensen zijn bezig, niemand die zich verveelt, maar wat ze doen is niet zo belangwekkend, ik vrees dat het het publiek bij ons niet zal kunnen boeien.

*De getuigenissen in deze tekst zijn gebaseerd op getuigenissen van mensen in Gaza. De aliens van Tralfamadore zijn een verwijzing naar de roman bij uitstek over oorlogswaanzin, Slaughterhouse-Five, van Kurt Vonnegut.

Print deze pagina... enkel als het niet anders kan!