Lezingen

Nieuws
Werk
   -Alle
   -Ebooks
   -Luisterboeken
   -Bewerkt/Verfilmd
   -Vertaald
   -Bekroond

Auteur
   -Biografie
   -Bibliografie
   -Prijzen
   -Interviews
   -Standpunt
   -Dissertaties
   -Favorieten

Audio/Video
Foto's
Contact

Recensie Humo

In ‘Krop’, het poëziedebuut van Anne Provoost, weerklinkt de stem van een vakvrouw met het vuur van een debutant
JENS MEIJEN
Vrijdag 3 juni 2022

Link naar de bespreking op de website van Humo

Met vijf romans op de teller waagt Anne Provoost zich aan de wondere wereld van de poëzie. Geen verrassing, want ze heeft de afgelopen jaren gedichten gepubliceerd in verschillende literaire tijdschriften en voorgedragen op talloze evenementen. Provoost is lid van het ecologisch bewuste dichterscollectief De Klimaatdichters, en ‘Krop’ verbindt dan ook de verwoesting van onze planeet, die dreigt te worden herleid tot ‘een waaier van gruis en zand’, met het schuren en schaven van de liefde. Deze bundel is ontegenzeglijk hedendaags: kettingmails die geluk beloven, internettrollen met ‘gebochelde ruggen en een slavencomplex’ en een ‘Russische gezichten-app’ passeren de revue. Provoost zet klassieke natuurbeelden mooi op hun kop, met de zon als ‘vuurvogel’ en de lucht ‘donker als een ongeschilde aubergine’, en ze versmelt graag het alledaagse met hogere sferen: ‘het vraagstuk of iets bij het eten heeft gesmaakt / We zijn de allerhoogste levensvorm, God is naar onze beeltenis geschapen.’ Sommige gedichten zijn al jaren geleden geschreven en vallen wat uit de toon, maar Provoost weet met haar behendige afwisseling tussen hoogdravend en speels toch steeds opnieuw te verrassen. Ze schrijft bovendien met een jaloersmakende vanzelfsprekendheid. In ‘Krop’ weerklinkt de stem van een vakvrouw met het vuur van een debutant.