| Eng | Fr |

Nieuws

Werk

Bewerkt/Verfilmd
Vertaald
Bekroond

Auteur
Optredens
Academisch
Audio/Video
Foto's
Contact

Recensie

Focus Knack, 16 april 2008
Geertje de Ceuleneer

Voor haar boek Ontmoetingen in het donker dompelde Geertje de Ceuleneer zich een jaar lang onder in de wereld van slechtzienden. Zelf zou ze iedereen In de zon kijken van Anne Provoost aanraden.

‘Voor mijn boek over blinden en slechtzienden had ik wat fictie en non-fictie rond het thema verslonden, maar Anne Provoosts boek had ik bij verschijnen vorig jaar gemist. Ik heb het pas onlangs gelezen toen ik haar voor DNA op Radio 1 mocht interviewen. Bleek het een verhaal over een vrouw die langzaam blind wordt.’

‘Je hoort en ziet de gebeurtenissen door de ogen van de dochter van de vrouw, Chloe, een jong meisje dat niet alles wat gebeurt, kan plaatsen. Als volwassen lezer kan je dat wel en Provoost is erin geslaagd haar tekst uit te puren tot de essentie. Haar sobere stijl maakt In de zon kijken des te sterker. Je voelt de wanhoop van die vrouw, haar verdriet en haar afscheid nemen. Als je blind wordt, verlies je niet enkel je zicht. Je moet ook je zelfredzaamheid, relaties en broodwinning herbekijken.’

‘Terwijl haar dochter de wereld ontdekt, moet zij die veranderende situatie leren te aanvaarden. Ik herinner me een passage waarin ze ondanks haar verslechterende zicht en nachtblindheid absoluut zelf met de auto wil rijden. Chloe probeert haar nog tegen te houden, maar ze doet het toch, met spijtige gevolgen. Het is een typisch voorbeeld van hoe mensen zich aan vroeger vastklampen. Maar het boek eindigt hoopvol, met plannen voor de toekomst en een pracht van een troostende knuffel. Ik kreeg er tranen van in de ogen. Dat is wat me misschien nog het meest is bijgebleven: de ontroering.’

‘Ik heb tijdens het schrijven van Ontmoetingen in het donker ook zulke sterke mensen ontmoet. Voor mij zijn het rolmodellen, net omdat ze een nieuwe weg hebben gezocht en gevonden. In de zon kijken heeft me gesterkt in mijn overtuiging dat je verder kan. Als ik met een groot verdriet geconfronteerd zou worden, zou ik er zeker aan terugdenken. Daarom is Provoosts roman voor mij een metafoor voor het leven: als je iets ergs overkomt, wat doen je er dan mee? Niet opgeven, terugvechten.’

Print deze pagina... enkel als het niet anders kan!